kayda yakılan ağıt, sızlık. ya da.

Adam o kadar açık ve seçik koyuyordu ki derdini ortaya , bir parçasını olsun alıp dertlenmemek için gerçek bir aptal olmak gerekiyordu. Ve onu yanlış anlamak o kadar imkansızdı ki, şöyle demesinden çekiniyordum:

‘bir kişi dahi çıkıp da beni yanlış anlamadı!

Bir kişi yahu bir kişi,

Bir kişi de çıkıp beni yanlış anlamadı ki

Yanlış anlıyorsunuz diyeyim.’

Yalnış anlaşılmamanın ağırlığını herkes bilir. Burada kalkıp da bunun elem ve ızdırabından bahsetmek, zaten hali hazırda varolan acılarımızın tekrarı demektir.

Uzun yıllardan beri ortaya çıkması için dişimle tırnağımla uğraştığım orjinal acılar marketimin daha açılışını bile yapamamışken sürçek sarhoşlumla bir gece ansızın..

Nasıl söyleyebileceğim bunu bilmiyorum..

Bir gece ansızın.. aptal dikkatsizliğim mi diyeyim.. sanayi tipi cıgaralardan,  Allah’ım affet..

Tütünün sıkışmışmamışlığı mı benim sıkışıklığım mı.

İçimde büyüttüğüm şık şıkıdım bir sıkışıklık mı. T,t,t, tütün sürprizi mi bilmiyorum.

Marketim benim ellerimle, benim gözlerimin önünde.. Küle döndü.

Bacaklarımda, baldırlarımda, kasıklarımda, boynumda, omuzlarımda, dilimde, damağımda, yüzümün her bir tarafında, ve tüm tarafsız kaldıklarımda açılan yaraların haddi bensem, hesabı kim ödeyecek?

Kestim ağlamayı bir süre sonra. Kestik!, dedi içimden biri. Adı Fırat olmalıydı, yılbaşında kesmiş parmağını, bak dedi elimi kimse için suya sokmazdım dedi. Hadi, konuş benimle, dedi. Çıkardı tokamı.

Havluma kuruladım elimi yüzümü. Avucuma doldurduğum külleri  götürüp Ganja döktüm.

Ganj derken lavabodan bahsediyorum. Yalova’dan da bahsediyor olabilirim. Bilmiyorum.

ama, bildiğim bir şey var, onu size emanet edebilir miyim? :

Ne olur, Herakleitos’u üzmeyin.